ΑΡΧΙΚΗ
Στα 32 μου, μου δόθηκε η επιλογή: να πηγαίνω στο νοσοκομείο κάθε μέρα – ή να διακινδυνεύσω μια μεγάλη αναμονή για να νοσηλευτώ.
Θα μπορούσα να αντιμετωπίσω τους δαίμονες που με είχαν καταδιώξει από τότε που ήμουν παιδί; Ψυχιατρικό νοσοκομείο Πετάω το ψωμί.
Δεν πετυχαίνει τη νοσοκόμα και προσγειώνεται στον μεταλλικό νεροχύτη με έναν αξιολύπητο βρόντο.
Έτρεξα έξω από την κουζίνα, μέσα από μια πόρτα με την ένδειξη «ήσυχο δωμάτιο» και κλωτσούσα μια σακούλα.
Την κλωτούσα ξανά και ξανά, μέχρι το μόνο που μπορούσα να δω, ήταν το κόκκινο ύφασμα και ο λευκός τοίχος.
Επιθυμώ να συντρίψω κάτι, θέλω να σπάσω τα πράγματα μέχρι να καταρρεύσω και να μην ξυπνήσω ποτέ.
Αλλά τα ψυχιατρικά νοσοκομεία είναι χτισμένα για να εμποδίζουν ανθρώπους σαν εμένα να το κάνουν.
Χωρίς λαβές πορτών ή φωτιστικά.
Χωρίς αιχμηρά αντικείμενα ή παράθυρα που ανοίγουν περισσότερο από μια ίντσα.
Τον Μάρτιο του 2017, είχα μια δουλειά, μια ζωή.
Τώρα, είμαι μια 32χρονη γυναίκα που δεν επιτρέπεται να είναι μόνη με ένα ψαλίδι.
Το προσωπικό εδώ φορά κορδόνια που φέρουν σήματα και δέσμες κλειδιών για πόρτες που δεν μπορούμε να εισέλθουμε.
τους ακούς να έρχονται.
Η Caroline είναι μία από τις υπεύθυνες νοσοκόμες και έχει εργαστεί σε διατροφικές διαταραχές εδώ στο νοσοκομείο Maudsley στο Λονδίνο.
«Δεν πρόκειται για σάντουιτς», λέει η Caroline.
Είμαι πεπεισμένη ότι το βούτυρο διαπερνά κατά κάποιο τρόπο στο σώμα μου, τα λιποκύτταρα πολλαπλασιάζονται μέσα στους μηρούς μου.
«Έχω αποτύχει σε κάθε πράγμα στη ζωή μου και τώρα το αποτυγχάνω», λέω.
«Τζένη», λέει η Caroline.
«O μόνος επιτυχημένος ανορεξικός, είναι νεκρός».
Το χρονικό της ανορεξίας Δεν είμαι σίγουρη από πού είχαν αρχίσει όλα, δηλαδή η διατροφική μου διαταραχή.
Ούτε οι διαταγές που έδινε το κεφάλι μου που μου έλεγαν ξανά και ξανά ότι δεν ήμουν αρκετά καλή.
Θυμάμαι να πηγαίνω στην τουαλέτα στο βρεφικό σχολείο και να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, το στομάχι μου καμπύλο σαν καμπούρα κάτω από το πράσινο σχολικό φόρεμα.
Δεν ήμουν πολύ μεγαλύτερη από 4 χρόνων.
Γύρισα στο ...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr
Θα μπορούσα να αντιμετωπίσω τους δαίμονες που με είχαν καταδιώξει από τότε που ήμουν παιδί; Ψυχιατρικό νοσοκομείο Πετάω το ψωμί.
Δεν πετυχαίνει τη νοσοκόμα και προσγειώνεται στον μεταλλικό νεροχύτη με έναν αξιολύπητο βρόντο.
Έτρεξα έξω από την κουζίνα, μέσα από μια πόρτα με την ένδειξη «ήσυχο δωμάτιο» και κλωτσούσα μια σακούλα.
Την κλωτούσα ξανά και ξανά, μέχρι το μόνο που μπορούσα να δω, ήταν το κόκκινο ύφασμα και ο λευκός τοίχος.
Επιθυμώ να συντρίψω κάτι, θέλω να σπάσω τα πράγματα μέχρι να καταρρεύσω και να μην ξυπνήσω ποτέ.
Αλλά τα ψυχιατρικά νοσοκομεία είναι χτισμένα για να εμποδίζουν ανθρώπους σαν εμένα να το κάνουν.
Χωρίς λαβές πορτών ή φωτιστικά.
Χωρίς αιχμηρά αντικείμενα ή παράθυρα που ανοίγουν περισσότερο από μια ίντσα.
Τον Μάρτιο του 2017, είχα μια δουλειά, μια ζωή.
Τώρα, είμαι μια 32χρονη γυναίκα που δεν επιτρέπεται να είναι μόνη με ένα ψαλίδι.
Το προσωπικό εδώ φορά κορδόνια που φέρουν σήματα και δέσμες κλειδιών για πόρτες που δεν μπορούμε να εισέλθουμε.
τους ακούς να έρχονται.
Η Caroline είναι μία από τις υπεύθυνες νοσοκόμες και έχει εργαστεί σε διατροφικές διαταραχές εδώ στο νοσοκομείο Maudsley στο Λονδίνο.
«Δεν πρόκειται για σάντουιτς», λέει η Caroline.
Είμαι πεπεισμένη ότι το βούτυρο διαπερνά κατά κάποιο τρόπο στο σώμα μου, τα λιποκύτταρα πολλαπλασιάζονται μέσα στους μηρούς μου.
«Έχω αποτύχει σε κάθε πράγμα στη ζωή μου και τώρα το αποτυγχάνω», λέω.
«Τζένη», λέει η Caroline.
«O μόνος επιτυχημένος ανορεξικός, είναι νεκρός».
Το χρονικό της ανορεξίας Δεν είμαι σίγουρη από πού είχαν αρχίσει όλα, δηλαδή η διατροφική μου διαταραχή.
Ούτε οι διαταγές που έδινε το κεφάλι μου που μου έλεγαν ξανά και ξανά ότι δεν ήμουν αρκετά καλή.
Θυμάμαι να πηγαίνω στην τουαλέτα στο βρεφικό σχολείο και να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, το στομάχι μου καμπύλο σαν καμπούρα κάτω από το πράσινο σχολικό φόρεμα.
Δεν ήμουν πολύ μεγαλύτερη από 4 χρόνων.
Γύρισα στο ...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr
Γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου: Δείτε πώς κατασκευάστηκε η μεγαλύτερη καλωδιωτή γέφυρα του κόσμου
Ειδήσεις
Copyright 2010-2026 © pentelikonews.gr